26 May 2016

Michael Joo @ Blain|Southern London

by Kostas Prapoglou [repost from THE SEEN by expochicago]



The new body of work by New York-based artist Michael Joo demonstrates an intricate artistic practice certainly not easily bypassed. Entitled Radiohalo, this solo show, presented at Blain|Southern gallery in London, dissects notions of human hypostasis, presence and absence, energy consumption, nature and environment. All are filtered through the spectrum of idealism and embody Joo’s noetic experimentations by simultaneously utilizing an underlying pragmatism.

Spanning the gallery’s entire ground floor, Joo’s exhibition encompasses a body of new ‘caloric tray paintings,’ as described by the artist himself, influenced by an older series, The Saltiness of Greatness, produced back in 1992. There, the basis of his investigation lies in the calculation of the amount of calories that several historical figures depleted throughout their lifetime. In the new series on view at Blain|Southern, the artist expands his survey towards a wider context of calorie consumption by the human body during numerous activities or actions. These are given an additional yet ambiguous—almost abstract—character; they concentrate on aspects of a person’s life such as lying for one second or driving for a specific amount of time.

Joo’s fascination with the applications of silver nitrate expands over a decade. In the ‘caloric paintings’ his favorite medium engages with a sensitized epoxy ink. The complicated process involved in producing these paintings embraces the use of actual food trays which are stamped with carefully chosen caloric values. These are then transferred onto a canvas surface where Joo’s signature methodology is implemented as he combines painting, print-making, photography and sculpture. The placement of these pieces at the viewer’s eye level initiates, not only a direct dialogue between the two, but allows for a mirror-image situation – the surfacing of the spectator’s self-portrait.

Situated on either side of a floating wall, two large works embark from the same context of the ‘caloric paintings’ but this time Joo surveys and conveys the meditation processes of Buddhist monks and those energy levels that transform and elevate both human body and soul. Spiritualism has been among Joo’s main interests for years; back in 2006, he received the grand prize at The Sixth Gwangju Biennale for his work Bodhi Obfuscatus (Space-Baby) (2005) which traversed similar parameters. Back at Blain|Southern, Untitled (Give) represents the amount of calories that the body requires to consume itself while Untitled (Take) portrays the energy levels at which the body can be considered a source of sustenance. Both works mediate the artist’s inner explorations towards aspects of energy transformation, equation and recycling.

Prologue (Montclair Danby Vein Cut) (2015-2016), a three meter tall sculpture comprising a marble slab extracted from a mountain quarry in Vermont supported by a sturdy steel frame is the epicentre of the show. Taking advantage of an accidental crack in the marble slab Joo applied his favorite silver nitrate, which in turn formed to its marks and stains traveling through the pores of the metamorphic rock’s surface, reminiscent of a bleeding body wound with metallic stitches bonding it together. The resulting landscape undoubtedly generates an imposing effect, which references Joo’s great interest in geological phenomena and particularly that of Cameron’s Line, a tectonic zone in the northeast United States impregnated with vast amounts of marble deposits. His sculpture renders metaphors, accentuating placement and displacement as well as the redefinition of geographical and human boundaries.

A separate sculpture situated at the gallery’s stairwell is inspired by an older body of work produced during a residency at the Smithsonian in 2012. DRWN (Carunculatus) features models of endangered African crane legs cast in graphite and resin. The marking of a series of vertical lines on the wall is a manifestation of not only the sculpture’s spatial relationship to its immediate surroundings, but also of the birds’ fragility as defined by their migration movements, in search for ideal feeding conditions depending on human intervention on wetland habitats. Similar constraints were also part of the artist’s work presented at the Korean Pavilion of the 49th Venice Biennale in 2001.

Michael Joo’s visual lexicon speaks to issues of transformation of matter and energy. It emerges as a response to everlasting questions concerning lifecycle and the recycling of our natural powers and resources. While being strongly anthropocentric, he concurrently demonstrates a stance of respect and admiration towards the natural habitat we live in transmitting his anxiety and distress about our responsibility towards our surrounding world and the very identity of our existence.


image credits [from top to bottom]: Michael Joo, DRWN, Carunculatus (28), 2015, courtesy the artist and Blain|Southern, photo Peter Mallet; Michael Joo, Radiohalo, Installation View, 2016, courtesy the artist and Blain|Southern, photo: Peter Mallet

18 May 2016

Οι διεθνείς συμμετοχές της Art Athina 2016

Το σταθερό ενδιαφέρον της διεθνούς εικαστικής σκηνής για το ελληνικό καλλιτεχνικό περιβάλλον, επιβεβαιώνουν οι φετινές συμμετοχές από γκαλερί του εξωτερικού στην «Art Athina 2016», που είναι έτοιμη να ανοίξει τις πόρτες της στο γήπεδο «Tae Know Do» από τις 26 έως τις 29 Μαΐου.
 
Το REVma -/+ καταγράφει τις διεθνείς συμμετοχές και σας τις παρουσιάζει.


Paul Stolper, London, United Kingdom
Galerie Laureen Thomas, Cagnes-sur-Mer, France
Rakursi Art Gallery, Sofia, Bulgaria
 Anna Pappas Gallery, Prahran, Australia
New Art Projects, London, United Kingdom
Taubert contemporary, Berlin, Germany
MELKART Gallery, Paris, France
Gallery Tableau, Seoul, Republic of Korea
 Françoise Heitsch, Munich, Germany
Gamrekeli Gallery, Tbilisi, Georgia
 Asian Art Works, China
 
Galeri Binyil, Istanbul, Turkey
 The Public House of Art, The Netherlands
Συμμετέχουν επίσης οι gallery: Mulier Mulier Gallery (Belgium) & Mookji Art (China / Korea), Mirko Mayer / m-projects (Germany)




16 April 2016

«Relic» – Euripides Laskaridis @ Θέατρο Ροές


Η ιστορία δεν βγάζει νόημα. Οι ρόλοι δεν αφηγούνται κάτι συγκεκριμένο. Δεν καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που παρακολουθείς. Κι όμως. Αφήνεσαι. Το ταλέντο του Ευριπίδη Λασκαρίδη (σκηνοθεσία, χορογραφία, ερμηνεία) συνεπαίρνει. Άμεσος, πλαστικός και ρεαλιστικός σε ένα απόλυτα σουρεαλιστικό περιβάλλον αφηγείται μέσα από εικόνες, μουσική και φυσικά χορό ιστορίες χωρίς επίλογο και αρχή. Μέσα σε λιγότερο από 45 λεπτά αλωνίζει την σκηνή «εγκλωβισμένος» στο αφρολέξ αλλόκοτο σώμα που περιφέρει με χάρη και απολαυστική ενέργεια. Το κοστούμι του Άγγελη Μέντη μαγνητίζει τα βλέμματα. Δεν καταλαβαίνεις αλλά είναι από τις σπάνιες φορές που το απολαμβάνεις. Ένα διαφορετικό καλλιτεχνικό προϊόν -ευλόγως εξαγώγιμο- σε όλα ανόμοιο, παράξενο και άγνωστο σε σχέση με τα συνήθη.  Γ.Ε


31 March 2016

Το κουκλόσπιτο @ Θέατρο Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής


Ίψεν χωρίς αλλοιώσεις, καινοτομίες και εντυπωσιασμούς. Ένας ανιαρός δηλαδή Ίψεν; Σε καμία περίπτωση. Ο Γιώργος Σκεύας σκηνοθετεί μια κλασική εκδοχή του δημοφιλούς θεατρικού έργου του Νορβηγού συγγραφέα στην οποία τόσο τα σκηνικά της Εύας Μανιδάκη, όσο τα κοστούμια της Νίκης Ψυχογιού αλλά και οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη υπηρετούν τον σκηνοθετικό προσανατολισμό. Πορεία που αναδεικνύει αργά αλλά πετυχημένα τον έντονο, επίκαιρο και αφυπνιστικό χαρακτήρα του κειμένου. Είναι από τις στιγμές που το θέατρο λειτουργεί με πραγματικά παιδευτικό χαρακτήρα κι ας αργεί να αποκαλύψει τις αρετές του. Η Αμαλία Μουτούση στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Νόρας είναι ενδιαφέρουσα, όπως ισάξιος της είναι ο Άρης Λεμπεσόπουλος που υποδύεται τον σύζυγος της, Τόρβαλτ Χέλμερ. Οι ερμηνείες δεν είναι το δυνατό χαρτί της παράστασης καθώς η Μαρία Ζορμπά, ως Κριστίνα Λίντε το υπενθυμίζει συχνά, σε αντίθεση με τον Νικόλα Παπαγιάννη που παρουσιάζει μια περισσότερο ρεαλιστική ερμηνεία, στο ρόλο του γιατρού Ράνκ. Κι όλα αν τα παρακάμψετε, είναι απόλαυση η μαγική διαχωριστική γραμμή που η πρωταγωνίστρια αποφασίζει να δραπετεύσει, ως άλλη Άννα Καρένινα, συνειδητοποιώντας ότι η ουσία της πραγματικότητας των άλλων δεν ταιριάζει με τη δική της
|Από τον Γιώργο Ευφραιμίδη


30 March 2016

Ο Φίλιπ Γκλας αγοράζει μια φραντζόλα ψωμί @ Θέατρο 104


Η Φωτεινή Παπαχριστοπούλου, ο Κωνσταντίνος Παπαθεοδώρου, ο Γιώργος Σύρμας και η Σοφία Μαραθάκη που πρωταγωνιστούν στο έργο με τον μεγάλο τίτλο τα δίνουν όλα στα 90 λεπτά της παράστασης. Οργώνουν την σκηνή, που έστησε καλαίσθητα ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης στον δεύτερο όροφο του 104, σε ένα ατελείωτο δόσιμο ταλέντου. Από κοντά η σκηνοθεσία της Σοφίας Μαραθάκη που στήνει τα τέσσερα κωμικά κυρίως μονόπρακτα του Αμερικανού συγγραφέα Ντέιβιντ Άιβς (γνωστός για το θεατρικό «Η Αφροδίτη με τη γούνα») με έμπνευση και δημιουργικότητα. Τα κείμενα όμως δεν παρουσιάζουν κάτι ιδιαίτερο, με εξαίρεση το «Παραλλαγές στο θάνατο του Τρότσκι». Ακόμη και το γεγονός ότι φλερτάρουν με το Θέατρο του Παραλόγου δεν αποτελεί ισχυρό ελαφρυντικό για το χαοτικό αποτέλεσμα. Η Μαραθάκη γοητευμένη πιθανώς από το κείμενο παρουσιάζει αξιοζήλευτη φαντασία στο στήσιμο των σκηνών. Δουλεύει τόσο μεθοδικά με διαρκείς σκηνοθετικές προσθήκες κάθε κομμάτι των ιστοριών, που στο τέλος η παράσταση παρουσιάζει ένα υπερφορτωμένο αποτέλεσμα εμπνεύσεων, που ναι μεν αποτυπώνονται με χάρη αλλά κουράζουν.   
|Απο τον Γιώργο Ευφραιμίδη

25 March 2016

H όπερα της πεντάρας @ Παλλάς


Υπάρχουν πάντα στις σχολικές και πανεπιστημιακές τάξεις τα λεγόμενα πολύ μελετηρά παιδιά. Αφοσιωμένα στην παράδοση, προσηλωμένα στο διάβασμα κι απορροφημένα στην ρουτίνα τους. Η «Όπερα της πεντάρας» που σκηνοθέτησε ο Γιάννης Χουβαρδάς, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες θεατρικούς σκηνοθέτες, μπορεί να παρομοιαστεί σαν τα παιδιά αυτά. Μελετημένη στις λεπτομέρειες, με καλαίσθητο αισθητικό στιλιζάρισμα, ωραίες ερμηνείες αλλά ανιαρή. Στο πρώτο μέρος της παράστασης η έντονα κοινωνική αλλά κυρίως πολιτική ταυτότητα του έργου είναι ανύπαρκτη και μόνο ψήγματα της αναδεικνύονται στο επόμενο. Απουσιάζει το «Μπερχτικό» αποτύπωμα σε μια σκηνοθετική προσπάθεια που βασίστηκε στο μουσική και το τραγούδι.  Ίσως η προσπάθεια να παρουσιαστεί ένα τέτοιο έργο σε ένα μεγάλο εμπορικό Αθηναϊκό θέατρο,  δικαιολογεί αυτό τον σκηνοθετικό προσανατολισμό. Το ζήτημα όμως είναι ότι κατάληξε σαν ένα τρίωρο μιούζικαλ. Τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη υπηρετούν την σκηνοθετική κατεύθυνση όπως και το σκηνικό, που λειτουργεί ως ένας μεγάλος εργασιακός χώρος, το οποίο επιμελήθηκε η Εύα Μανιδάκη. Οι ερμηνείες κυρίως της Λυδίας Φωτοπούλου (Τζέννυ), του Νίκου Καραθάνου (Αστυνόμος Μπράουν/Αφηγητής) και λιγότερο της Καρυοφιλλιάς Καραμπέτη (Κυρία Πήτσαμ) ξεχωρίζουν όπως και η τραγουδιστικές ικανότητες της Νάντιας Κοντογεώργη (Πόλλυ) ενώ ο Άγγελος Παπαδημητρίου (Κύριος Πήτσαμ) εκπλήσσει σε μια σχεδόν διεκπαιρεωτική εμφάνιση. Όλοι με ακρίβεια ερμηνεύουν, τραγουδούν και συγχρονίζονται σε ένα καλαίσθητο περιβάλλον, προσηλωμένοι στην τελειότητα. Η παράσταση όμως ως δραματουργικό περιεχόμενο αδυνατεί να αναδείξει την τόση τελειότητα.   
|Απο τον Γιώργο Ευφραιμίδη

14 March 2016

Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί @ Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν


Κάθε εποχή έχει ανάγκη να γεννά σύγχρονη αισθητική και αντίληψη. Όχι μόνο με βάση κείμενα και ιδέες του σήμερα. Πολύ περισσότερο σε εικόνες και στιγμές του χθες. Ο Δημήτρης Καραντζάς στο τελευταίο θεατρικό έργο του Ερρίκου Ίψεν που γράφτηκε το 1899 αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ένας γοητευτικός ενορχηστρωτής λόγου και εικόνων. Αποδίδοντας με συνέπεια το πρωτότυπο κείμενο, σκηνοθετεί χωρίς ευλαβική σοβαροφάνεια και ιδεαλισμούς. Αποτυπώνει ένα έργο που κινείται μεταξύ ποίησης και ρεαλισμού, ζωής και θανάτου με τον αέρα της νεότητας ενός καθαρού μυαλού. 

Ένα κείμενο στην πορεία ανάβασης στην κορυφή του βουνού. Μια ανηφορική διαδρομή προσωπικής ολοκλήρωσης και εκμυστήρευσης των πραγματικών θέλω. Οι σκηνοθετικές προσθήκες του αέρα στο ορεινό σκανδιναβικό τοπίο αλλά και η χρήση «απολογητικών» ψιθύρων σαν μύχιες σκέψεις στους καρπούς των ηθοποιών αποτελούν δυο ατμοσφαιρικά ευρήματα. Το εγχείρημα του Καραντζά ίσως να μην είχε πετύχει, χωρίς τον υποδειγματικό θίασο που στελεχώνει το ανέβασμα. Στιβαρή παρουσία ο Περικλής Μουστάκης στο ρόλο του γλύπτη Αρνολντ Ρούμπεκ. Η Ρενή Πιττακή άυλη λευκή φιγούρα κινείται σαν αερικό, όσο αγέρωχα στέκεται δίπλα της η μαυροφορεμένη Αλεξία Καλτσίκη, που αν και της αντιστοιχούν τρεις λέξεις και μια κραυγή είναι σαν να ρουφάει το βλέμμα του θεατή σε όλη τη διάρκεια. Η Μαρία Κεχαγιόγλου και ο Μιχάλης Σαράντης συμβάλουν καθοριστικά με τις ερμηνείες τους.   
|Από τον Γιώργο Ευφραιμίδη